هـمـــدم تنهــــــــــایی مـــــــن سیگــــــــــــــار
سیگـــــار بعدی رو روشن میکنم
كـــــــامي از لبـــــــش ميگیرم
به جای لبهایی که چندیست نبــوسیده ام
 
انگشتانم بوی تند سیگـــار میگیرند
همــــون انگشتانی که همچو بـــاد
جنگل مــوهــای تـــورو نــوازش میکردند
 
دیگر این انــدام سوزان تو نیست که مرا احاطه کرده
دود سیگـــار است و بــــــــس . . .
 
سیگــارم که به آخـــــر میرسد
لبـــــم را میسوزاند مانند بوســه ای
که تو هنگام خداحافظی به آن تقدیم کردی . . .
 
|